Menu

"Het kleine spookje"

of "op ontdekkingsreis in Quedlinburg"

  • Op ontdekkingsreis in Quedlinburg (Foto: Anna Schütz)

Vol aandacht bekijken de vier kinderen het oude raadshuis. Iets lijkt ze te irriteren aan het gotische gebouw, dat een van de oudste raadhuizen in Midden-Duitsland is en tot in de 14de eeuw terug gaat. Dat mijn vijf- tot negenjarige kroost dat met zoveel ijver doet, ligt overigens niet aan het feit dat ze zich buitengewoon voor architectuur en geschiedenis interesseren, maar daaraan dat mijn kleine manipulatie heeft gewerkt. Op de avond voor ons bezoek aan Quedlinburg heb ik met de kinderen een Duitstalige film van het ‘Kleine Gespenst’ – het kleine spookje – uit 2013 gekeken. Het kleine witte wezentje van de Duitse kinderboekenschrijver Otfried Preußler spookt daarin door het raadhuis van Quedlinburg en door de straten en de steegjes van de werelderfgoedstad. De film werd gedraaid in het raadhuis, op de markt, in het steegje Schuhhof, maar ook in de Hölle, Pölle en Stieg, de straatjes direct daarachter. Ik had bedacht, dat ze vermoedelijk met een geheel andere kijk door een van de best bewaard gebleven vakwerksteden in Duitsland zouden gaan als ze de filmscenes opnieuw zouden ontdekken. En daar staan ze nu. De blikken spieden van het grote houten portaal naar het gouden stadswapen en nog hoger. “Ik heb het!”, roept de oudste, „de toren ontbreekt!“ en hij heeft gelijk, want de toren die in de film een belangrijke rol speelt werd er nadien in geprojecteerd.

Dat mijn greep in de trukendoos achteraf helemaal niet nodig was, ontdekken we een paar minuten later in de rode officiële Tourist Information. Daar is namelijk naast de gebruikelijke informatiefolders en plattegrondjes ook een schatkaart van Quedlinburg verkrijgbaar. Ik lees de kinderen uit het Duits voor: “de eerste streep op deze schatkaart werd meer dan 1000 jaar geleden gezet, toen Hendrik de Vogelaar, de eerste koning van Duitsland, hier zijn favoriete burcht liet bouwen. Uit zijn stervende handen kreeg zijn vrouw Mathilde deze kaart, de burcht en de landerijen geschenkt. Er ontstond een belangrijke religieuze school voor rijke adellijke vrouwen. Deze stiftsdames kregen van de koning toestemming handel te bedrijven en eigen munten te slaan…”  Al met deze weinige zinnen ervaren de kinderen in eenvoudige woorden het een ander over de wieg van Duitsland en de politieke, geestelijke en culturele geschiedenis.

Wie zich dan op het spel inlaat en zich langs de vlaggen in de schatkaart door Quedlinburg laat leiden, weet op het einde van de tocht heel veel over deze duizendjarige stad, die enorm levend werkt. Je weet waar de Schreckensturm staat en dat uit de muren voor criminelen, leugenaars en dieven geen ontkomen was. Waar ooit de succesvolle kooplieden van Quedlinburg hun huizen bouwden en men de handelswaren op zolder bracht. De kinderen lopen naar een de oudste huizen en leren hoe de typische bouw van het vakwerk functioneert. Natuurlijk lopen we ook naar daar de stiftskerk met de beroemde domschat op de Schloßberg. Een schat met edelstenen, goud en parels, maar ook kostbare boeken, kistjes en relikwieën.

Na ruim twee uur hebben we Quedlinburg leren kennen, de scenes uit de film ontdekt en natuurlijk alle raadsels opgelost. Met de gevonden oplossing marcheren de vier kinderen trots terug naar de Tourist Information, om het beloofde vindersloon in ontvangst te nemen. Ze krijgen een leuk gelamineerd schatzoekers-pasje met een eigen vingerafdruk en een tegoedbon voor een ijsje in het naburige Café zum Roland. Daarmee zijn ze nu niet alleen gediplomeerde schatzoekers maar ook enorme fans van Quedlinburg. Dat betekent natuurlijk ook dat we terug zullen komen. Misschien om dan met het kleine boemeltreintje te rijden of om aan een rondleiding met de historische nachtwachter deel te nemen. Misschien wel in de adventstijd, want dan verandert de markt van Quedlinburg in een prachtige kerstmarkt.

Danke für Ihre Empfehlung!
loading